STEMGEBRUIK.

Zingen doen we niet alleen met behulp van een paar stembanden, maar vrijwel letterlijk: "van top tot teen". Alle strijkinstrumenten bezitten een aantal snaren, die op een of andere manier in trilling worden gebracht. Maar het is de vorm en grootte van de klankkast die bepalend zijn voor de klankkleur - "timbre" - en het volume. Om goed te zingen zullen we ons dus met name moeten concentreren op een optimaal gebruik van onze eigen klankkast: het lichaam.

1. LICHAAMSHOUDING

Door een te slappe houding kan onze "klankkast" als een pudding in elkaar zakken. Gevolg is, dat de longen in de knel komen te zitten en de adem niet vrij uit kan stromen. Een ongecontroleerde toonvorming is het resultaat (denk aan het beruchte "onderuithangen" tijdens de repetities!). Het is dus zaak dat de spieren vanuit de tenen tot aan de longen zorg dragen voor de gecontroleerde ademhaling. De nekspieren moeten echter niet te gespannen zijn, daar deze spanning een nadelige invloed heeft op de toonvorming.

Afb.1: * Juiste houding bij het staan De gewrichten van schouder, heup, knie en enkel zijn met punten aangegeven, door het zwaartepunt van het lichaam (*) is een loodlijn getrokken.

A. Ideale, uitgebalanceerde houding. Het lichaam heeft niet de neiging om naar voren of naar achteren te hellen. Alle spieren worden gebruikt voor de "ademsteun".

B. Te gespannen houding. Door het vooroverhellen van het bovenlichaam moeten been- en bekkenspieren voorkomen dat het lichaam omvalt. Onrendabel gebruik van deze spieren t.b.v. het zingen.

C. Te slappe houding. Idem als "B", alleen omgekeerd: de hiel- en kuitspieren moeten corrigerend optreden om met achterover te vallen.

Afb- 2: * Juiste houding bij het zitten

a. Voornaamste steunpunt onder de zitknobbels van het bekken,

b. Lendensteun, die beweging van het bovenlichaam toelaat.