Van onze web-master en inmiddels ook nieuwe voorzitter, kwam het verzoek om via een verhaal te vertellen hoe ik bij "DE MEULEZENGERS" ben gekomen. Voor mij was dit letterlijk per ongeluk!

Mijn ambities lagen vooral op sportgebied zoals voetbal,volleybal en daarna was tennis mijn grote passie. Via T.C.Blerick en in mijn kampeerperiode bij T.C Helden, kwam ik terecht bij L.T.C.De Kaetelberg, waar ik jaren als vice voorzitter en voorzitter van de technische commissie verantwoordelijk was voor het besturen van de vereniging in het algemeen en het organiseren van de competitie en de toernooien in het bijzonder.

Bij een van deze toernooien speciaal voor echtparen, had ik als deelnemerscadeau voor elk deelnemend echtpaar een handdoek besteld en daar in de naam van het echtpaar laten borduren. We wilden deze in de kantine ophangen als of ze aan een waslijn hingen. Maar bij deze actie ging het mis.

Staande op een hoge ladder schoot een van de haken in het plafond los en dacht ik opeens dat ik kon vliegen, maar dit was een misvatting, want na een zeer korte vlucht door de lucht kwam ik met mijn gezicht plat op een stenen vloer terecht en doordat ik mij probeerde op te vangen, brak ik daarbij mijn beide polsen en lag enkele uren later met 2 gipspolsen in bed en mocht me niet bewegen.

Normaal denk je dan 6 weken en het karwei is geklaard, maar helaas kwam dit anders uit. De diagnose was posttraumatische dystrofie een prachtig woord, waar ik nog nooit van had gehoord, maar waar me direct duidelijk werd gemaakt, dat ik het tennissen wel kon vergeten.

Dit was indirect het begin van mijn zangcarrière.       

Een groepje politie en reserve politie mensen hadden zich bedankt van het politie koor en kwamen op het idee om ter gelegenheid van het 25 jarig huwelijk van Leo en Kitty te zingen in het kapelke van Genooi, waar ik getuige van mocht zijn en erg van genoten heb.Omdat dit bij velen in de smaak viel kwam het idee om vaker samen te gaan zingen, wat in het begin om de paar weken gebeurde in de Molenstraat in de klas van Win van Gardingen.

In die periode vroeg Leo me op een gegeven moment om, als alternatief voor het tennissen, eens te komen luisteren, hetgeen ik een prima idee vond. In de Meulestraat aangekomen, dacht ik dat er wat te vieren was want Leo kwam er aan met een steekwagen en daar op een vat bier en complete koeling.

Dit is waarschijnlijk het ontstaan van de derde helft geweest.Maar er moest eerst worden gezongen, wat op zich ook al een feest voor mij was. Onder leiding van Wim van Gardingen werd er serieus gerepeteerd. Zo goed en kwaad als het ging, heb ik geprobeerd om mee te galderen en kreeg van Geert te horen, dat ik kon zingen, wat ik destijds als een compliment beschouwde. maar waar ik nu mijn twijfels bij heb.

Na enige tijd ging het vrijblijvende er van af  en werd besloten om wekelijks te gaan repeteren en ik mocht blijven. Voor een gedeelte van de groep was het trauma van het politie koor nog niet helemaal verwerkt, maar daar was mee te leven. De volgende fase was de verhuizing naar Huub in de Groenstraat, waar het aantal leden gestaag groeide en de derde helft steeds langer werd.

Nadat Wim van Gardingen te kennen had gegeven, dat hij er mee op wilde houden, hadden we een probleem en moesten we zoeken naar een nieuwe dirigent, die betaalbaar was en bovendien bij het koor paste. Maar zoals zo vaak, wanneer de nood het hoogst is dan is de redding nabij. Pieter nam het roer over en het koor was, en is nog steeds blij met hem(hij ook met ons??)

De optredens namen toe en het koor werd steeds meer een vriendengroep, wat vooral bleek op momenten dat we mekaar nodig hadden. Maar zoals aan alles kwam ook aan de periode in de Groenstraat een einde. Voor een korte periode moesten we uitwijken naar Saluwaku om ondertussen met vereende krachten te werken aan een nieuw honk. De snelheid waarmee dit werd gerealiseerd was mede te danken aan de kwaliteit van het bier en de inzet van een vaste kern ondersteunt door de rest.

Hier wordt nu met veel inzet en plezier gewerkt aan het streven naar een hoger niveau en krijgen we regelmatig terecht en onterecht op ons donder. Zo ben ik dus door een ongeluk bij een geweldig koor gekomen en door een geluk en met de juiste therapie ook weer met mijn sportieve hobby (tennis) bezig.

Ik hoop dat ik beide hobby's nog lang mag blijven beoefenen en dank iedereen maar vooral Pieter voor het geduld wat ze met mij hebben.